Zin in een veranda met zonwering

volledig dichte veranda met zonweringEen van de handicaps van het vak van copywriter is dat je met je promotieteksten voor allerlei handige, nuttige en onmisbare diensten en producten ook jezelf lekker maakt. Zo schreef ik ooit de website van U-Clinic vol en verlang ik nu, na jaren, nog steeds naar een diepgaande aambeienbehandeling.

Nee, da’s gekkigheid natuurlijk. Maar wat ik wél bijzonder cool vind, zijn de mooie maatwerk veranda’s en hoogwaardige zonweringen waarvoor ik de SEO webteksten mocht schrijven in opdracht van Van Beem Buitenleven. Ik was laatst in hun showroom in Zwanenburg (7 dagen per week geopend, mensen!) en er zaten toch echt een paar pareltjes tussen. Nou hebben wij hier in de Zuid-Bourgogne een betonnen patiotuin van 5×8 meter, dus echt de moeite is het niet, maar toch denk ik wel eens dat zo’n Lees verder

Op weg naar slanker…

low carb meal

Klein bordje gebruiken, zodat het eten lekker veel lijkt.

Iedereen heeft een hekel aan lijnen. Maar slank worden, dat willen we natuurlijk wél allemaal. Tenminste, als we het niet al zijn. Persoonlijk ben ik niet slank. Sterker nog, ik ben zo’n beetje het omgekeerde van slank, met stevige ronde uitstulpingen waar een slank iemand rechte lijnen of zelfs holtes heeft.

Om hier iets aan te doen heb ik een goede weegschaal met Wifi gekocht, alsmede een armbandje dat me via de smartphone vertelt hoe goed ik geslapen heb en hoeveel stappen ik vandaag (en eigenlijk gisteren ook) nog moet lopen (of had moeten lopen) als ik gezond wil worden.

Helaas is het kopen van geile gadgets niet voldoende om je als slankstrever dichter bij je doelen te brengen. Je moet ook je calorie-inname beperken. Of erger nog: minder eten. Lees verder

Vergaderen in Frankrijk – een heel andere cultuur

vergaderen en eten in frankrijkVanavond had onze Galerie Nakai de stichting Tournugeois Vivant te gast, die met zo’n 12 mensen bij ons de vergadering van het Conseil d’Administration (Algemeen Bestuur) kwamen houden. Zo’n vergadering gaat heel anders dan wat ik in Nederland gewend was, bijvoorbeeld als voorzitter van de volleybalvereniging. OK, er waren wel eens wat kaasblokjes van hoofdsponsor Prima Donna Kaas, en soms liep de vergadering uit met een soort van borrel na. Maar meestal hielden we het op koffie en eventueel een koekje er bij. Ook al omdat iedereen thuis om zes uur al uitgebreid gegeten had.

Dat pakken ze hier anders aan. We begonnen om 19.30 uur en omdat de Fransen dan Lees verder

Ons nieuwe huis in het centrum van Tournus, Zuid-Bourgogne

Eerlijk gezegd, als ik foto’s van ons oude huis in Ménetreuil zie, met alle luxe en ruimte die we daar hadden, gaat het me toch een beetje aan het hart. Maar ja, dat lag echt in the middle of nowhere, en daar werden we niet gelukkiger van. Nu werken we dus aan een nieuwe stek, in the middle of Tournus. En zelfs al wordt het nooit zo mooi en perfect als Ménetreuil, we merken nu al dat ons leven in Tournus rijker en meer bevredigend is. Dus ja.

Dit is ons huis zoals we het aantroffen. Een verlopen gevel, gaten in het dak, binnen onbeschrijflijk smerig en slecht onderhouden. Het is een voormalig restaurant en in Lees verder

Omhels je angst

De moordenaars van Charlie Hebdo zijn dom. Ze hebben niet begrepen dat ze met deze slachtpartij hun grootste vijanden in het zadel helpen. Mensen als Marine Le Pen en Geert Wilders, zonder twijfel verafschuwd door de redacteuren en cartoonisten van Charlie Hebdo, zullen de aanslag met veel plezier misbruiken voor hun eigen agenda. Ik durf te wedden dat Le Pen en haar kliek zich in de handen wrijven bij dit typische geval van mazzel. Ze zijn in één klap verlost van een paar giftige luizen in hun pels, met als bonus een legitieme aanleiding om weer eens lekker los te gaan tegen de moslims.

Trap er niet in. De vijanden van jouw vijand zijn niet per se jouw vrienden. Kies je de zijde van de slachtoffers bij Charlie Hebdo? Bedenk dan dat zij niet alleen streden tegen Lees verder

Wij verhuizen naar Tournus…

Ja, bezinningsmomentje. Onze prachtige, geheel naar eigen smaak verbouwde boerderij au milieu de nulle-part (of in goed Nederlands: in the middle of nowhere) is verkocht. En tegelijkertijd kochten wij een oude stadswoning in het centrum van het historische stadje Tournus. Tegelijkertijd is geen overdrijving, want koop en verkoop gingen op één koopakte, of in dit geval een ruilakte. Heel toevallig kwam de makelaar aanzetten met geïnteresseerde kopers die een huis verlieten dat ons wel beviel. Om ons huis te kunnen kopen, moesten zij eerst hun huis verkopen. Maar omdat wij hun kopers werden, ging het proces ineens heel snel. Ook dat is niet overdreven, trouwens. Tussen het tekenen van het Lees verder

In Frankrijk kan iedere idioot makelaar worden. Zelfs ik.

Iedereen kan makelaar worden in Frankrijk. Zelfs ik. Vorig jaar heb ik mij aangesloten bij een nationale makelaarsketen. Een groep met aan het hoofd een echte makelaar – dat wil zeggen iemand met de beroemde ‘carte professionnelle’ – die in heel Frankrijk onafhankelijke vertegenwoordigers inhuurt. Zij werken op commissiebasis en hoeven géén verstand te hebben van het makelaarsvak. Iedereen kan zich aanmelden en er is geen sollicitatie- of selectieprocedure.

Leken aan het roer
Dit betekent dat er dagelijks nieuwe ‘makelaars’ bij komen die net zo veel verstand hebben van het makelaarsvak als u en ik. Ik kreeg een stapeltje visitekaartjes, wat ‘te koop’-borden en toegang tot Lees verder

Guido verhuist naar Dijon (one down, one to go)

Het is zover. De oudste gaat het huis uit. Komende week verhuist zoon Guido naar Dijon, waar hij psychologie gaat studeren. Samen met een vriend uit de Bresse vond hij een appartement in het hartje van de stad. Rue de La Chouette, direct naast de Notre Dame. Hierboven zijn directe buren, gefotografeerd uit het raam van zijn kamer. Beneden op straat is een plek waar de hele dag toeristen naar boven staan te kijken en Lees verder

Sarcofagen voor de deur in Rue Gambetta

Wij wonen op een kerkhof. Dat wil zeggen, de Rue Gambetta in Mâcon loopt dwars door een zogenaamde ‘Necropolis’, een zone waar men overledenen begroef in de 1e tot de vijfde eeuw van onze jaartelling. Het was namelijk in de Romeinse tijd verboden mensen in de stad te begraven. Daarom brachten ze de doden naar buiten, Lees verder

Ontdekking in Frankrijk: hooischelven

Wie geen rationele keuze kan maken uit twee ogenschijnlijk identieke opties, is ‘als een ezel tussen twee hooischelven’, leerden wij vroeger op school. Waarbij de ezel volgens de overlevering van honger (en besluiteloosheid) zou sterven. Mooi verhaal. Maar wat is precies een hooischelf? Ik begreep dat het een soort van stapel hooi moest zijn, maar die kwam je bij ons in het stedelijke Hilversum niet tegen. Ja, een hooimijt zag je nog wel eens op een boerderij, maar hooischelven? Nooit. En toen ik 30 jaar later eindelijk op het Franse platteland kwam te wonen, bestond de hooischelf niet meer. Balen, Lees verder

Verplettering mode

Mijn server staat bij OVH. Dat is zo’n beetje de grootste Frans leverancier van hosting services, met ook een Nederlandse vestiging. Nou ja, vestiging, volgens mij hebben ze een bezemkast in een kantoorgebouw in Diemen Zuid gehuurd, waar een afgepeigerde dyslexticus bij de telefoon zit te wachten op de koffiepauze. Het komt voor dat je hem belt met een vraag of een probleem en dat hij ergens in de file staat. Moet je later terugbellen. Alle communicatie, inclusief de nieuwsbrieven, zijn vertaald uit het Frans. Volgens mij door Lees verder

California Dreaming

Ik heb de laatste (bijna) 25 jaar heel wat gecreëerd, waaronder duizenden teksten en reclameideeën. Maar waar ik het meest trots op ben is toch wel iets waar ik zelf niet zo heel veel inbreng in heb gehad. Tenminste, zo voelt het. Mijn kinderen. Nou ja, kinderen, inmiddels zijn het eigenlijk geen kinderen meer. Zelf vinden ze in ieder geval van niet. Guido is bijna 18 en Colette 15. Gezien de leeftijd zijn ze momenteel niet zo makkelijk in de Lees verder

Brainstormen en innoveren met de WBA Brain Chat!

Na 21 jaar freelancen in copy & concept ben ik redelijk volwassen als het gaat om conceptontwikkeling en creatief-commercieel schrijven. En doordat ik ruim de helft van die tijd vanuit Frankrijk werkte,  heb ik als vanzelf veel kennis opgedaan van online vindbaarheid (SEO), bloggen en social media. Expertise waar jij wellicht ook iets aan hebt.

Nou vind ik het spannend om mee te denken over productontwikkeling, start-ups en strategische vraagstukken, zeker voor online communicatie. Helaas is een reis van 800 km voor een paar uur brainstormen te begrotelijk en slecht voor mijn Lees verder

Japanse les online – Privé-les via webcam met gratis programma Skype

Mijn (Japanse) vrouw geeft Japanse les via Skype. Terwijl ik dit schrijf, zit ze in de woonkamer Japans te praten met een of andere Fransman. Haar leerling zit gewoon in zijn eigen huis, want de les is online. Dat gaat heel prima, want met Skype kun je elkaar zien en lijkt het dus net of je tegenover elkaar zit. Zij heeft zelf een lesprogramma voor hem in elkaar gedraaid, zoals ze dat voor elke leerling doet.

Individuele Japanse les op maat
Iedereen heeft zo zijn eigen redenen om Japans te leren. Zo geeft Hiromi (zo heet mijn eega) les aan twee jonge françaises die gék zijn op Lees verder

Lente in de Zuid-Bourgogne

Vorig jaar waren onze buren allemaal witte Charollaises. Nu hebben de meeste dames een roodbont koevel. Natuurlijk, je kunt elk jaar wel zo’n lenteplaatje plaatsen. Maar omdat ik het nog nooit gedaan heb, bij deze dus een officiële lentebode: de meidoorn die bloeit in de coulissen van het landschap. Mooi. Al hebben de koeien weinig op met het décor, als ik ze zo hoor.

Onze vrienden hebben nieuwe buren…



Engelse vrienden hebben een huis in de buurt gekocht, helemaal laten opknappen en inrichten als vakantiehuis voor gehandicapten (hij heeft MS). Met tillift (ijzeren zuster), hooglaagbedden en alles wat er verder bij hoort. Zelfs een aanrecht met niks er onder zodat hij in zijn rolstoel kan helpen afwassen en koffie zetten.

Vorig jaar werd het huis naast dat van hen verkocht. De nieuwe buren bouwden een kennel in de achtertuin en daar zitten nu drie grote honden Lees verder

Krek. in Frankrijk (2) Huizenjacht.

Op bezoek in Frangy-en-Bresse wilden we graag onafhankelijk blijven en onze kennissen niet tot last zijn. Bovendien, zo heel goed kenden we ze ook weer niet. Daarom hadden we besloten in hetzelfde dorp intrek te nemen in een chambres d’hôtes. Je hebt dan je eigen slaapkamer en krijgt een ontbijt geserveerd. De rest van de tijd moet je ophoepelen. Dit is dus niet hetzelfde als een gîte: een vakantieverblijf met een woonkamer en een keukentje en meestal ook een terras. Een gîte huur je voor een week en daar kun je desgewenst de hele dag blijven rondhangen. Maar goed, wij hadden dus een ‘Bed & Breakfast’. We vroegen de eigenaar hoe dat precies in zijn werk ging, een huis zoeken. Hij was zo vriendelijk ons te verwijzen naar een goede makelaar, gevestigd in de bekende marktplaats Louhans. Wij waren maar wat blij met deze verwijzing, want in het centrum van Louhans waren wel zes of zeven makelaars, en wij konden natuurlijk niet weten welke de beste was. Deze, laten we hem Dupont noemen, was echt een nette vent, zo werd ons verzekerd door ons gastechtpaar. Zij hadden zelf ook hun huis via hem gekocht.

Inderdaad werden we bij Dupont allerhartelijkst ontvangen, door meneer en mevrouw Dupont zelf. Dupont was klein opdondertje met de air van een heer van stand. Keurig in het pak, de uitstraling van een notaris. Heel vertrouwenwekkend allemaal. We legden uit dat we het idee hadden opgevat in Frankrijk te gaan wonen en graag in de Bresse een woning wilden zoeken. Ons budget stelden we rond de 200.000 gulden, ofwel 650.000 Franse francs. Of hij ons wat kon laten zien?
Maar natuurlijk kon hij dat! Er kwam een multomap op tafel vol huisbeschrijvingen, met van elk huis ook enkele foto’s. Op basis van ons budget en onze persoonlijke wensen: rustig gelegen, landelijk, flinke tuin, direct bewoonbaar (ik moest er immers mijn werk als copywriter kunnen voortzetten) kregen we verschillende onroerende goederen voorgesteld. Eigenlijk ging onze voorkeur uit naar een soort landhuis, een maison de maître met hoge plafonds en een beetje een formele tuin. Daar had hij er helaas niet veel van in het bestand, maar uiteindelijk kon hij ons in onze prijsklasse toch wel een paar woningen laten zien. Zijn zoon Alain zou ons begeleiden bij de huisbezoeken. Dat deden we in onze eigen Chrysler Voyager, want Guido en Colette gingen gewoon mee, in hun zitjes op de achterbank.

In de zomer van 2000 was de GPS nog tamelijk zeldzaam. Wij hadden er in ieder geval geen. We lieten ons geheel leiden door Alain, die als een soort Franse TomTom rijinstructies gaf. Het eerste huis dat we bezochten was inderdaad een soort maison de maître. Een niet erg groot maar statig huis met hoge ramen. We konden alleen door de ramen binnen kijken, want er was niemand en Alain had geen sleutel. Hoe dan ook zagen we al direct dat het niet geschikt was, want het lag op 15 meter van een drukke weg, waar auto’s met 90 km/u langsraasden. We hadden gevraagd om een rustige locatie. Dit was niet echt rustig. Op naar het volgende huis.

Heel wat anders. Wél erg rustig. Een schattig boerderijtje, wit met blauwe luiken, met een flinke tuin, een stukje bos en een knoeperd van een schuur er schuin tegenover. Het huisje was niet echt bewoonbaar, al had er tot voor kort nog een oude meneer gewoond, die een maand ervoor het tijdelijke met het eeuwige had verwisseld. Alle huisraad zou blijven staan. Het was een beetje triest, dat de familie van de overledene kennelijk niet de moeite had genomen om op zijn minst de persoonlijke spulletjes te komen halen. Op het dressoir stonden nog mooie oude lijstjes met familiefoto’s en in de kasten hingen alle kostuums van meneer. “Op één na dan”, opperde ik tegen Alain, “want ze zullen hem toch wel in zijn beste kloffie begraven hebben?” Maar Alain luisterde al niet meer. Die probeerde buiten mobiel te bellen, maar kon zo te zien geen dekking krijgen. Eigenlijk waren we best gecharmeerd van dit boerderijtje, al leek het ons wat veel werk. Ik zou er zeker niet zomaar in kunnen trekken om mijn copypraktijk voor te zetten. Er was niet eens een telefoonaansluiting! Hiromi en ik stonden te overleggen en Alain had het telefoneren inmiddels opgegeven. Konden we misschien nog even op zolder kijken? Dat kon.

Er was een trap buitenom, met bovenaan een deur die krakend protesteerde maar niet op slot zat. We konden naar binnen. Op zolder was niet veel te zien. Wat blikjes en pannetjes op de grond. Kennelijk hadden hier de katten te eten gekregen. Maar die waren al lang verdwenen. Toch was er nog wel leven. Ik voelde wat op mijn benen. Hiromi begon ook te krabben. Het was echter te donker om te zien wat het was. Ik liep terug naar het gat van de deur en zag dat er iets krioelde tussen de haren op mijn kuiten. “Vlooien! Weg hier!” We vluchtten de trap af naar de tuin. Daar bleek dat onze benen bedekt waren met hongerige vlooien, die kennelijk op de zolder hadden liggen wachten tot er weer leven in het huis zou komen. De trilling van onze voetstappen had ze ontwaakt. Voor een buitenstaander moet het een raar gezicht geweest zijn. Drie mensen die in de tuin voor een vervallen woninkje huppelend als gekken tegen hun eigen benen staan te meppen. Hoe dan ook, we stonden nu weer met beide benen op de grond. Het pittoreske huisje had toch iets van zijn charme voor ons verloren. Bovendien was het te veel werk om het bewoonbaar te maken en er was geen telefoon. Laat maar zitten. We bedankten Alain, die ons terugleidde naar Louhans. De dag erna reisden we weer af naar Nederland. Onverrichter zake.

Al hadden we dan geen huis gekocht, we hadden wel de smaak te pakken gekregen. In de maanden die volgden, faxte Dupont ons regelmatig informatie over nieuwe oude huizen in zijn bestand. Onze emigratiedroom was nog lang niet vervlogen. In tegendeel, we kregen er steeds meer zin in. We kochten speciale glossy maandbladen over Frankrijk, waar ook vaak advertenties van Nederlandse bemiddelaars en makelaars in stonden. Een van hen leek gespecialiseerd in de Bresse, en dan met name in de regio rond Louhans. En hij was nog gevestigd in het Gooi ook! We belden hem op voor overleg. De makelaar liet ons weten dat hij inderdaad een vaste contactpersoon ter plekke had. Deze kon ons wel verder helpen. Deze bemiddelaar, die we hier Erik Cornisius zullen noemen, liet er geen gras over groeien. Hij belde ons korte tijd later al op voor overleg. En het toeval wilde dat Cornisius een prima relatie had met onze eigen kleine onroerend goed-Napoleon: Monsieur Dupont. De volgende keer dat we naar de Bresse zouden gaan, zou Erik ons graag ondersteunen in onze zoektocht.

De volgende keer, dat was al in de herfstvakantie. We laadden de kinderen in de auto en reisden af naar de Bresse, waar we dit keer wel bij onze vrienden zouden overnachten. Met Frangy-en-Bresse als uitvalsbasis lieten we ons weer rondleiden door Alain Dupont. Ook maakten we persoonlijk kennis met Erik Cornisius. Hij bleek een vlot pratende relaxte vent, gekleed in dito polo en beetje ballige ribbroek. Zeer bereid om ons in alles te helpen. Sterker, hij leek van plan om zich in ieder geval met een mogelijke transactie te bemoeien. In eerste instantie was ik wel blij om een Nederlander te kennen die de handel en wandel van de Franse onroerend goed-business en de regionale omstandigheden op zijn duimpje leek te kennen, al was mijn eigen Frans beter dan het zijne. Maar achteraf gezien heeft zijn bemoeienis meer na- dan voordelen gehad. Dat lag overigens grotendeels aan onze naïviteit. Ik dacht dat Erik ons wilde helpen onze weg te vinden in Frankrijk. Suf, want we hoefden hem niets te betalen. Hij kreeg namelijk een deel van de commissie van makelaar Dupont. Dat betekende dus óók dat zijn loyaliteit bij Dupont en de verkoper van het huis lag. En dat hij eigenlijk maar één ding belangrijk vond: ons iets verkopen. En wel zo duur mogelijk. Juist door ons de hoofdprijs te laten betalen kon hij immers zijn bemoeienis tegenover Dupont verantwoorden. Maar goed. Wij stonden daar niet bij stil en waren dankbaar voor zijn lokale expertise.

Zo vertelde Erik ons dat we het met onze keuze voor de Zuid-Bourgogne prima hadden getroffen met het klimaat. Het was hier altijd lekker weer, zei hij. Natuurlijk, in de winter iets koeler. Maar niet echt koud. ‘Fleece-truienweer’, zo noemde hij het. En inderdaad, tijdens die herfstvakantie was het prima weer en we hadden ook ’s avonds genoeg aan onze fleecetruien.

Enfin, ik nam Erik in vertrouwen en vertelde hem van ons plan om tijdens dit bezoek in ieder geval een huis te kopen. We wilden gewoon naar Frankrijk en hadden geen zin om jarenlang heen en weer te reizen op zoek naar het ideale huis. Iets minder ideaal mocht dus ook. Eenmaal geëmigreerd zouden we dan wel op ons gemak verder zoeken naar hét ideale huis. Bovendien legde ik hem mijn financiële situatie uit. We konden voor een passend huis best iets meer betalen.

Stom? Inderdaad. Oerstom. Het is een prima eigenschap om uit te gaan van vertrouwen in de integriteit van je medemens. Maar niet als er tienduizenden euros in het geding zijn.

Mijn ontboezeming dat ik hoe dan ook wilde kopen was al niet erg intelligent, het werd nog erger. We vonden namelijk een huis dat aan de basiseisen voldeed. Wat uitgewoond en gedeeltelijk (slecht) gerenoveerd, niet echt charmant of schattig en iets boven ons budget, maar direct bewoonbaar, rustig gelegen en met ruim 10.000 vierkante meter grond. De vraagprijs was 750.000 francs, wat volgens Erik best redelijk was in deze buurt. Wij waren inderdaad geïnteresseerd en na de eerste bezichtiging vertelde ik Erik dat we het wel wilden kopen. Een paar dagen later gingen we nogmaals kijken. De eigenaar was meneer Trocelli, een klein mannetje met een enorme buik waarom zich verschoten t-shirts spanden. Altijd ongeschoren, altijd met een sigaret in de mondhoek, zwaar hijgend de honden opzij duwend tijdens de rondleiding. Rond de keukentafel bespraken we de prijs. Die was dus vastgesteld op 750.000 francs. Ik liep even naar buiten met Cornisius en vroeg hem of er wellicht nog iets te onderhandelen viel. Hij schudde zijn hoofd en zei: “Dat wordt lastig. Dat is niet echt de gewoonte in deze regio.” Maar, zo zei hij… hij zou het vragen. Hij ging weer naar binnen en kwam teleurgesteld terug. Nee, helaas, de eigenaar wilde niet zakken met de prijs.

Tja. Goede raad was duur. Wij wilden niet weer met lege handen naar huis en hadden eigenlijk al besloten het te kopen. Na kort overleg met Hiromi liep ik dus weer naar binnen en ik schudde Trocelli en zijn vrouw de hand. Trocelli zei vriendelijk: “Au revoir”. En zette vervolgens (letterlijk!) grote ogen op toen ik met de fles champagne kwam aanzetten. Langzaam begon het hem te dagen. Die Hollanders gingen zijn huis kopen! Hij keek ongelovig, maar was natuurlijk blij verrast. Pas veel later ontdekten we dat hij vooral zo verbaasd was omdat wij zomaar akkoord gingen met de vraagprijs. Die wordt namelijk altijd vastgesteld met minstens 10% onderhandelingsmarge. Als ik nu terug reken, wilde Trocelli waarschijnlijk rond de 650.000 francs vangen voor zijn huis. Daar kwam dan nog de 6 à 7% makelaarscourtage bovenop voor een vraagprijs van 700.000, plus 50.000 als wisselgeld. Met hulp van makelaar Dupont en Cornisius ving hij nu ruim 700.000 francs netto! Cornisius had zijn 2% commissie ruimschoots terugverdiend.

Al met al hebben we bij deze transactie waarschijnlijk rond de 20.000 gulden te veel betaald. Of eigenlijk nog veel meer, want achteraf bleek het huis verborgen gebreken te vertonen die tot extra verbouwingskosten hebben geleid. Zo was het dak behoorlijk aangetast door houtwurm en boktor. Iets wat ik bij mijn bezichtigingen overigens wel had opgemerkt. Ik beklopte de balken, bekeek alle gaatjes en vroeg Erik of het wel in orde was. Hij verzekerde mij dat het om oude schade ging, die door een goede behandeling verder geen kwaad kon. Het was allemaal eiken houtwerk, dat heel veel kon hebben. Toen ik echter twee jaar later het dak wilde laten isoleren, bleek 80% van de dakspanten totaal uitgewoond door houtvretende insecten. We hebben alles moeten vervangen. Gelukkig waren de wat dikkere balken, hoewel plaatselijk sterk aangetast, met toepassing van voldoende insecticide nog wel te redden, zodat het authentieke karakter van de zolderverdieping grotendeels bewaard bleef. Maar het bleef natuurlijk sneu.

Erik bood ook bouwbegeleiding aan. Daar hadden wij wel oren naar, want er moest nog het nodige gebeuren om het huis voor ons bewoonbaar te maken. Zo wilden we alle schrootjes van het plafond verwijderd hebben, een dikke pizza-achtige stuckoek van de muren gebikt, en de badkamer stevig gerenoveerd. Cornisius zou ons – tegen betaling natuurlijk – helpen. Hij bood aan om alles te regelen, zou eventueel digitale foto’s maken van tegeltjes zodat we zeker zouden zijn dat alles naar wens was. Het meeste werk was prima in orde, al hebben we geen foto’s van tegeltjes gezien. En dat was nu juist wel wat jammer, want in de badkamer kwamen vloertegels te liggen met een soort vuilgrijze zweem waardoor het leek of ze slecht schoongemaakt waren. Dat bleek na verwoede schoonmaakpogingen niet het probleem. Ze waren gewoon zo lelijk van zichzelf. Terwijl we toch echt om witte of egaal grijze tegels gevraagd hadden. Helaas bleek Erik een typisch mooi weer-mens. Dat wil zeggen dat hij bij positieve en financieel interessante ontwikkelingen altijd vooraan stond, maar zich bij problemen onbereikbaar in zijn huisje terug trok. We hebben de tegels uiteindelijk maar geaccepteerd.

Een lucratieve bijverdienste voor dit soort bemiddelaars is het regelen van verzekeringen. Erik bracht ons met veel plezier in contact met een verzekeraar, net zo’n zalvende kleine generaal als Dupont. Het menneke regelde met zichtbaar plezier al onze Franse verzekeringen. De auto, opstal, inboedel, aanvullende ziektekosten… het was allemaal in no time pico bello in orde. Het zou nog jaren duren voor we ontdekten dat die toffe service een prijs had. Toen ik om mij moverende redenen (ik ben een fatsoensrakker en hij had een Hummer gekocht) niet meer met deze verzekeraar wilde werken en overstapte naar een andere agent van dezelfde maatschappij, bleek ik voor mijn complete verzekeringspakket tientallen procenten te veel te betalen. De commissie aan Erik had meneertje Hummer in ieder geval ruimschoots terugverdiend.