Niet omdat ik nou toevallig copywriter ben, maar tekstschrijven is wel zo?n beetje de allerleukste baan van de hele wereld. Het kost weinig inspanning, kent veel variatie en je hoeft nergens echt verstand van te hebben. Sterker, als je ergens echt verstand van hebt, kun je er beter niet over schrijven. Of in ieder geval niet beter.
Mensen huren mij in omdat ik g??n verstand heb van hun vak. Dat lijkt paradoxaal maar is logisch. Immers, door mijn onkunde kan ik me beter inleven in hun klanten, die er ook minder verstand van hebben. Iemand die zelf ?lles over een bepaald onderwerp weet, kan zich maar moeilijk voorstellen dat anderen die kennis niet hebben. En weet al helemaal niet waar de grenzen van andermans onwetendheid liggen. Dat maakt helder uitleggen lastig.
Mijn rol is die van breed ge?nteresseerde leek. Ik probeer n?t voldoende van het onderwerp te begrijpen om het aan andere leken uit te kunnen leggen. En dat is leuk, want afwisselend. Zo maakte ik laatste maanden (oppervlakkig) kennis met de uitvaartwereld, het gebruik van draadloze identificatiechips, veiligheidsregels voor kraandrijvers, volautomatische defibrilatoren, een 3D ontwerpmodule voor keukens, software voor de beveiliging van notari?le documenten, motorvakanties in Asturi?, kortrekverband voor flebologische aandoeningen en de inrichting van de Hema-restaurants. En dan heb ik het nog niet eens over de vele personeelsadvertenties, waarbij ik elke keer mag proberen de kern van een functie in een paar honderd woorden op papier of online te krijgen.
Deze week raakte ik in discussie met mijn zoon over huiswerk. Dat deed me terugdenken aan de tijd dat ik zelf nog op school zat. Dan moest je allerlei zaken leren waar je niet per se in ge?nteresseerd was en waarvan je ook niet wist of je er ooit iets aan zou hebben. Wat soms tot een bijna fysieke afkeer van de leraren en de lessen leidde. Nu doe ik voor mijn brood eigenlijk niet anders. En ga ik geen dag met tegenzin aan de slag.
Het kan verkeren!
Met name Onze Bank wil me alleen te werk stellen als ik er al eerder gewerkt zou hebben, dat gaat dus levenslang niet meer lukken. 1) deze bank heeft gelijk; en 2) als de bank ongelijk heeft, treedt automatisch regel 1 in werking.
Een tweede lenende bank wil me alleen als ik er al of nog mensen ken die een referentie kunnen en willen geven. Nu is die bank erg goed in instroom, doorstroom maar vooral in de uitstroom zodat al mijn oud-colega's er intussen weg zijn. Schiet ook niet echt op.
En dan de Overheid: iedereen wordt geacht de wet te kennen maar wij kunnen de procedure niet met u doorzetten omdat u nog nooit eerder voor de rechterlijke macht heeft gewerkt.
Amusant was zo'n zelfde reactie van het UWV. Plezant omdat het algemeen bekend is dat diegenen die wel eerder voor het UWV hebben gewerkt er zo'n enorme puinhoop van hebben gemaakt in het verleden.
Ad deel 2
Als kind waren we na?ef ten opzichte van onze omgeving en waren we gedwongen ons min of meer in het non-stop proces van ontdekkingen te storten. Alles was nieuw. Elk spelletje (voor een kind is alles een spelletje) was een ontdekking: de ontdekking van onszelf, van onze mogelijkheden en onze capaciteiten, en van de wereld om ons heen.
De onderzoeken en ontdekkingen uit onze kindertijd zijn onbeduidend en kortstondig maar als de processen die ze op gang brachten; de verwondering, de drang naar zoeken en vinden en uitproberen, niet zijn verdwenen in je volwassen leven, dan heb je het geheim van creativiteit en inventiviteit gevonden.
Wij mensen zijn opportunisten, geen specialisten. Specialisten hebben ??n middel van bestaan ontwikkeld. Opportunisten zijn manusjes van alles die blijven zoeken en onderzoeken. Alles wordt bekeken of het iets nieuws kan toevoegen. Wij kunnen ons niet lang ontspannen en de evolutie heeft ervoor gezorgd dat we dat ook niet doen. We hebben een zenuwstelsel dat passiviteit verafschuwt, dat ons voortdurend aan de gang houdt.
Daarom ben jij gelukkig met al die impulsen die je in je werk ervaart, je moet in die onbekende omgeving zoeken en onderzoeken, je kunt je creativiteit en je inventiviteit kwijt. Dat maakt jouw werk leuk.
Met dank aan Desmond Morris, The Human Zoo, 1969.